venres, 10 de febreiro de 2017

Señaldá (Josep Carner)


Señaldá

Cuando'l güeyu se pierde ente la rama
d'un árbol mestu, tou verde, onde perbién
nun entra l'oru sel del tapecer,
            ¡qué señaldá nos vien!

Hai díes que les ánimes escapen
al cerru de ñube, nel cielu perdíu;
hai díes que'l camín de cada día
            paez desconocíu.

La señaldá ye de cuando nun yéremos.
¡Na sienda onde andamos qué incerteza!
Oh blandiu fuelgu, oh quietú añada
       que la vida ceza.




Enyor

Quan es perden els ulls en el brancatge 
d’un arbre espès, tot verd, on gairebé 
no entra l’or pacífic del capvespre 
            oh, quin enyor ens ve! 

Hi ha dies que les ànimes s’escapen 
al floc de núvol, en el cel perdut; 
hi ha dies que el camí de cada dia 
            ens sembla inconegut. 

El nostre enyor ens ve de quan no érem. 
Quina incertesa al caminal on som! 
Oh bla sojorn, oh quietud bressada 
            que la vida interromp.