luns, 29 de xaneiro de 2018

El negru diz...


[La Voz del Trubia, febreru 2018]

Cuntaba mio güelu, qu'en gloria tea, que nun mercáu del centru d'Asturies, mangara una vez un puestín de plantes melecinables un negru que nun falaba palabra que s'entendiera. Y acompañábalu un paisanu bien vistíu qu'interpretaba les sos parrafaes. Y de la que s'averaba la xente, el negru dicía daqué naquella xíriga incomprensible, y l'intérprete aventaba al aire darréu un: “el negru diz qu'estes plantes son mui bones pal dolor d'estómagu”. Y volvía otra vuelta'l negru cola so xíriga inintelixible. Y l'otru, darréu, aventando: “el negru diz qu'estes plantes son de lo meyor pal corazón”. Pero coincidió nestes, pa la so mala suerte, que pasó per ellí un paisanu que s'escamó dalgo al velu, y que s'acercó darréu a él pa miralu con más procuru. Y foi entós cuando, colos güeyos arremellaos pola sorpresa, glayó esti paisanu, dirixéndose al negru: "Meca, ¡pero si esi ye Xuanón de Cabanaquinta!". Y nesi precisu momentu, el negru llanzó de nuevo un refileru malsonante de palabres incomprensibles na so xíriga. Y a elles siguió nel intre la interpretación del otru: "¡el negru diz que se caga na madre que parió a esti paisanu!".

La cuestión ye qu'alcordéme güei d'esti cuentín pensando na campaña xabaz y vergonzosa contra la llingua asturiana qu'entamanon estos díes, como se sabe, los medios de comunicación estatales. Dalgo impensable, teniendo en cuenta lo muncho que s'alcuerden d'Asturies siempre... La cuestión ye que los negros paladinos de la antioficialidá n'Asturies, non contentos col protagonismu (yá escesivu) que los propios medios asturianos-yos taben dando, dieron n’acudir a los medios de Madrid (¡oh, Madrid!) pa que fixeran d’altavoz de les sos idees. Dellos, non esmolecíos n’absoluto pola perda de votos (¿qué votos?), fixenon dicir nestos medios les mesmes coses absurdes que yá anden diciendo na mesma Asturies (¡pero con más bombu!). Dellos otros, sicasí (que son quiciabes los peores) fixénon-yos dicir les coses que ciertamente piensen, pero que nun s'atreven a dicir a les clares n'Asturies, porque podríen quita-yos votos. Polo tanto, llantái al empiezu de cualquiera d'estos artículos y opiniones un virtual “el negru diz:”, y lleéi dempués lo que cunta l'artículu, porque lo cierto y verdadero ye que, de xuru, anda un negru detrás d’él. Y agora dexáime dicir qu'ando dalgo esmolecíu, porque ta claro qu’acabante dicivos quién ye'l negru, quiciabes nun falte quien me diga lo que sabéis...